Luna Prinsen

Wie ben ik?

Mijn naam is Luna Prinsen, ik ben 20 jaar en woon in Ede. Ik ben niet graag alleen en ben het liefst omringd door kinderstemmetjes. Na mijn opleiding tot onderwijsassistente werk ik nu twee dagen per week op een basisschool en zit ik in mijn eerste jaar van de PABO.
Ik ben een vrolijk en sociaal meisje dat graag klaarstaat voor anderen. Creatieve projecten, koken, bakken, sporten en muziek zijn dingen waar ik veel energie van krijg  en die creativiteit neem ik graag mee in mijn werk met kinderen.

Waarom ben ik zorgoppas geworden?

Ik ben zorgoppas geworden omdat ik vind dat ouders af en toe écht even tijd voor elkaar moeten hebben. Een avondje uit, een etentje of gewoon een moment om op te laden. Voor ouders van kinderen met een zorgbehoefte is dat vaak lastiger te regelen.
Daarom bied ik met liefde mijn hulp aan. Ik vind het bijzonder om een band op te bouwen met kinderen en hen een veilige, fijne tijd te geven wanneer hun ouders even weg zijn.

Mijn werk als zorgoppas sluit ook heel mooi aan bij mijn studie en mijn werk op de basisschool. Ik leer elke dag meer over kinderen, hun gedrag en hun ontwikkeling. Ook leer ik hoe ik het beste kan omgaan met kinderen die veel energie hebben, kinderen die veel structuur nodig hebben of kinderen die (nog) niet kunnen praten. Alles wat ik in de praktijk tegenkom, neem ik mee in mijn opleiding en andersom. Dat maakt mij steeds bewuster, rustiger en sterker in mijn werk met kinderen.

Hoe ziet een oppasavond eruit?

Een oppasavond begint bij mij vaak aan tafel. Dat is zo’n fijn moment om te horen hoe het met de kinderen gaat en wat ze die dag hebben meegemaakt. Daarna doen we iets gezelligs: een spelletje, bouwen met LEGO of K’nex, dansen in de woonkamer of lekker op de bank ploffen met een drankje en een chippie, zo noem ik dat altijd.
Het belangrijkste vind ik dat kinderen zich gezien voelen en dat we samen iets doen waar zij écht van genieten, iets waar ze later nog enthousiast over vertellen.

Hoe bouwde ik vertrouwen op als zorgoppas?

Als zorgoppas kostte het vaak wat meer tijd om een band op te bouwen. Veel kinderen met een zorgbehoefte waren niet gewend aan een oppas en moesten wennen aan iemand nieuw in hun vertrouwde omgeving. Bij elk nieuw gezin nam ik bewust de tijd om die band rustig op te bouwen, op een manier die voor het kind, de ouders en voor mij prettig en veilig voelde.

De eerste keer kwam ik langs voor een kennismaking met de ouders. Dat waren langere gesprekken, maar ook een heel waardevol moment om elkaar goed te leren kennen. Daarna kwam ik een (paar) keer kort langs, zodat de kinderen mij stap voor stap konden leren kennen.

Kinderen houden van structuur en ik zelf ook. Daarom vond ik het fijn om het huis en de dagelijkse routines te leren kennen. Soms leidden de kinderen mij rond, soms deden we samen met de ouders het avondritueel, at ik een keertje mee of kwam ik langs voor een gezellig uurtje terwijl de ouders thuis waren.

Door deze rustige opbouw ontstond er vertrouwen, duidelijkheid en een fijne basis voordat ik alleen kwam oppassen.

In deze periode luisterde ik goed naar wat kinderen vertelden en onthield ik kleine dingen. Vertelde een kind dat ze binnenkort naar de dierentuin gingen, dan vroeg ik de volgende keer hoe het was geweest. Dat leek klein, maar voor kinderen betekende het veel. Het liet zien dat ik oplette en dat wat zij vertelden belangrijk voor mij was.

Ik heb ook geleerd dat kinderen mij sneller vertrouwen wanneer ik zelf iets van mij liet zien: een foto van mijn gezin, mijn slaapkamer, of gewoon vertellen hoe mijn dag was geweest. Dat maakt mij herkenbaar en menselijk. Door hun ervaringen te combineren met die van mij ontstond er een gelijkwaardig, veilig contact.

Contact met de ouders 

Het contact met ouders vind ik heel belangrijk. Een paar dagen voordat ik kom oppassen stuur ik vaak even een berichtje om te vragen hoe het gaat en of er nog bijzonderheden zijn. Ik krijg dan regelmatig foto’s van gezinnen over leuke uitjes, sport of vakanties. Soms videobel ik ook even, zoals laatst op de verjaardag van de tweeling waar ik oppas. Dat zijn kleine, persoonlijke momenten die veel betekenen — voor de kinderen én voor de ouders.Tijdens de oppasavond zelf hou ik ouders altijd op de hoogte van hoe het verloopt: een berichtje tussendoor, een foto van iets leuks dat we doen of een update wanneer de kinderen op bed liggen. Zo kunnen ouders met een gerust hart genieten van hun avond.

Twijfel je over een zorgoppas?

Twijfelen is heel normaal. Je laat tenslotte iemand toe in je gezin én in het leven van je kind.
Mijn advies: brainstorm samen met de oppas over hoe de kennismaking eruit kan zien. Een oppas denkt graag met jullie mee. Misschien voelt een eerste ontmoeting in de speeltuin fijner, of houden jullie het eerste contactmoment bewust kort, bijvoorbeeld maximaal 30 minuten.
Alles is bespreekbaar. Het belangrijkste is dat het past bij jullie gezin en bij wat jullie kind nodig heeft.

Afspraken maken en gesprekken voeren over wensen heb ik ervaren als heel prettig, zo weet je wat de verwachtingen en regels zijn. Denk bijvoorbeeld aan:

• mag de oppas gebruik maken van jullie fietsen

• als de oppas de deur uitgaat, waar mogen ze  dan heengaan

• wat voor tussendoortjes de kinderen mogen

• welk nummer er gebeld mag worden als er iets aan de hand is