Natasja Schultz

Zayn van 2,5 jaar is helemaal in paniek. Hij heeft zijn voet gestoten bij het buitenspelen en weet niet hoe hij moet omgaan met de pijn. Hij rent naar het klimrek en gaat er met zijn hoofd tegenaan bonken. Ik trek een sprintje naar Zayn want ik kan dit natuurlijk niet aanzien. Ik pak hem vast en probeer hem te kalmeren. Dat vastpakken blijkt juist averechts te werken. Hij begint mij te bijten en om zich heen te slaan en te schoppen. Ik benoem dat ik Zayn vastpak omdat hij zichzelf pijn doet en ik er ben om hem te troosten.

Ondertussen word ik aangestaard door de aanwezige ouders in de speeltuin. Ze zeggen niets, maar ik zie dat ze van alles denken. Hoezo heb je je kind niet onder controle? Waarom laat je je slaan door hem? Ik probeer het te negeren, maar dat is moeilijk. Als de ouders wisten waar dit jongetje doorheen heeft moeten gaan in zijn korte leven, zullen ze wel anders piepen.

Zayn heeft een slechte start gehad in zijn leven. Een onstabiel gezin waarin sprake was van huiselijk geweld en een moeder met veel stress. Hierdoor heeft hij in zijn vroege jeugd al veel meegemaakt. Ook heeft hij vermoedelijk autisme en ADHD, maar dit is nog niet officieel vastgesteld.

Terug naar Zayn. Nog steeds in paniek. Ik heb geen idee hoe ik hem weer rustig krijg. Uiteindelijk zorg ik dat hij veilig op de grond ligt en laat hem uitrazen zonder zichzelf of mij pijn te doen. Dit werkt en na een minuut of tien wordt Zayn weer wat meer aanspreekbaar. Ik zweet mij kapot en voel nog de onmacht in mijn eigen lijf. Met de ouders van Zayn heb ik afgesproken dat ik ze alleen hoef te bellen als er iets ergs aan de hand is. Ik beoordeel deze paniekaanval niet als erg en besluit de ouders niet te bellen. Als oppasdag erop zit, geven ouders aan het fijn te vinden dat ik de ruimte neem om zelf uit te vinden wat werkt voor Zayn en ze leggen mij uit wat ze zelf doen in zo een situatie.

Een jaar later ben ik nog steeds zorgoppas van Zayn. Ik ken hem inmiddels door en door en weet beter hoe te handelen in zulke heftige buien. Nog steeds kan hij in de paniek schieten al wordt het wel minder. Zayn is vaker blij en ontwikkeld zich goed. Wat ben ik blij dat ik niet gelijk heb opgegeven toen ik Zayn net leerde kennen. En die kijkende ouders in de speeltuin? Laat die maar lekker kijken!

Ik had ook oppas kunnen worden van een ‘’normaal’’ kind. Maar ik kies voor Zayn, met zijn overvolle rugzak en zijn extra behoeften. Het brengt mij zoveel vreugde om hem te zien groeien. Alle pijn en moeite waar ik met het gezin doorheen ben gegaan, zijn het meer dan waard. Ouders waren in het begin heel bang dat ik het toch niet aandurfde met Zayn, als ik zag wat voor gedrag hij kan laten zien. Maar dit was natuurlijk niet zo, ik keek er zelfs naar uit. Toen ik dit aan ouders liet weten, wisten ze niet wat ze hoorden. Ze waren natuurlijk heel blij dat ik de uitdaging aan wilde gaan. Het was in het begin wel moeilijk dat ik de buien niet zag aankomen en hem niet kende. Hierin was ik erg zoekende. Maar nu zie ik vaak zijn buien aankomen, kan ik van tevoren al zorgen dat hij zichzelf geen pijn kan doen en zijn emoties ondertitelen zodat hij zichzelf beter begrijpt. Ten slotte wordt hij ook gewoon ouder en kan hij beter praten. Dit maakt het voor hem ook makkelijker om de wereld om hem heen te begrijpen. We komen er wel. Stap voor stap.