Wat een Zorgoppas voor ons gezin betekent?

Sinds eind 2024 is er iets wezenlijks veranderd in ons gezin. Niet omdat onze situatie ineens makkelijker werd, of omdat de zorgvraag van onze zoon minder intensief is geworden. Wat veranderde, was dat er iemand bij kwam. Iemand die ademruimte, rust en vertrouwen bracht en dat is Evi; onze zorgoppas.

Voor veel gezinnen is oppas iets vanzelfsprekends. Of de hulp van opa’s en oma’s, familie en een netwerk waarmee je de zorg voor je kind(eren) kan delen. Even de deur uit, een avondje weg, een verjaardag, een etentje. Voor ons was dat jarenlang ondenkbaar. Niet omdat we het niet wilden, maar omdat het simpelweg niet kon. Onze zoon Bram heeft een hartafwijking en ASS (autismespectrumstoornis). Dat vraagt om zorg, aandacht, kennis en vooral: iemand die het aandurft én aankan.

Leven in de zorgstand

Bram is een vrolijke, lieve jongen met een groot hart en een eigen gebruiksaanwijzing. Zijn dagen zijn intens. Voor hem, maar vaak ook voor ons als ouders. De combinatie van zijn hartafwijking en ASS betekent dat we altijd alert moeten zijn op signalen van vermoeidheid of overbelasting. Zijn ASS betekent dat prikkels anders binnenkomen, informatie langzaam en anders verwerkt wordt en dat veranderingen spannend zijn en dat hij veel baat heeft bij voorspelbaarheid en duidelijke communicatie.

Dat maakt ons gezin bijzonder, maar ook kwetsbaar. Alles wat we doen, stemmen we af op Bram. Dat doen we met liefde, maar het betekent ook dat er minder ruimte overblijft voor spontaniteit, elkaar en ontspanning.

In zijn eerste 4 levensjaren waren er meerdere spannende hartoperaties die helaas niet allemaal succesvol waren. Ook het herstel hiervan ging gepaard met veel complicaties. Dat heeft heel veel impact gehad op ons alle drie. Dit heeft er ook nog eens voor gezorgd dat Bram erg angstig is geworden en naast ons als ouders en de juffen op school nauwelijks iemand vertrouwd. Hij durft het ook niet aan om alleen buiten of bij vriendjes thuis te spelen waardoor we altijd bij hem moeten zijn.

Jarenlang stonden we altijd “aan” als ouders, als zorgverleners, als planners, als regelaars. Bram had beperkte energie en ging maar vier dagen per week naar school. Naar de bso was geen optie omdat hij na schooltijd helemaal op was. Wij wilden ook heel graag allebei parttime blijven werken. En ondertussen probeerden we ook nog man en vrouw te zijn. Maar eerlijk is eerlijk: daar bleef vaak weinig van over. Maar niet alleen dat. Er was voor ons beide geen tijd om op te laden, te herstellen van de intensieve jaren. De koek was op.

De zoektocht naar ondersteuning

In overleg met het sociaal team kozen we voor deeltijd pleegzorg. Bram ging 1 weekend per maand naar een pleeggezin zodat wij weer konden opladen. Dat vroeg erg veel van zijn aanpassingsvermogen. Hij vond het lastig en spannend en ondanks dat hij liefdevol werd opgevangen merkten we dat het hem steeds meer ging tegenstaan en dat zorgde voor meer spanning in ons gezin dan dat het ons verlichting bood. Ook het pleeggezin voelde zich er niet langer goed bij omdat Bram duidelijk te kennen gaf er niet meer naar toe te willen.

Ook via stichting handje helpen hebben we een half jaar een oppas gehad, maar omdat dit een stage was stopte de oppas na een paar maanden en dat was erg jammer, want toen was Bram net gewend aan een nieuw gezicht.

Een gewone oppas was al helemaal niet gelukt. Dat is niemand kwalijk te nemen. Zorg voor een kind met een medische achtergrond en ASS is niet niks. Maar het maakte onze wereld wel steeds kleiner.

We accepteerden het bijna als een gegeven: dit is hoe het is. Totdat we via Zorgoppas in contact kwamen met Evi.

De eerste kennismaking

Vanaf het eerste contact voelde het goed. Tijdens de kennismaking met Bram nam Evi rustig de tijd. Ze observeerde, sloot aan bij zijn tempo en zijn manier van communiceren. Geen overhaasting, geen druk, Evi stelde vragen, was zichzelf en Bram leek direct op zijn gemak.

Voor ons voelde dat als een enorme opluchting.

Na afloop keken mijn man en ik elkaar aan en zeiden: dit zou zomaar eens kunnen werken.

De eerste keer loslaten

De eerste keer dat Evi kwam oppassen was spannend. Voor Bram, maar zeker ook voor ons. Loslaten is moeilijk als je zo gewend bent om alles zelf te doen en als er altijd één ouder bij Bram is geweest. Je geeft niet alleen je kind uit handen, maar ook de zorg, de verantwoordelijkheid en een stukje controle.

Toch stapten we die dag met vertrouwen de deur uit. Niet omdat we geen zorgen hadden, maar omdat het goed voelde.

We maakten een wandeling samen. Niets groots, niets bijzonders. Maar voor ons was het enorm. Samen lopen, praten, stil zijn. Even niet “in dienst van”, of steeds onderbroken worden, maar gewoon samen.

Toen we thuiskwamen was Bram ontspannen. Hij had een fijne middag gehad. Evi vertelde rustig wat ze hadden gedaan, wat goed ging en waar ze op had gelet. Dat moment was voor ons zo fijn. Dit was meer dan een oppas. Dit was ondersteuning.

Tijd samen, die er eerst niet was

Sindsdien komt Evi twee keer per maand bij ons oppassen. Die momenten zijn voor ons goud waard. Soms maken we een lange wandeling. Soms gaan we uit eten. Een andere keer poolen we, gaan we naar de bioscoop of naar een verjaardag waar we anders altijd nee tegen moesten zeggen of waar er maar één van ons naar toe kon.

Het zijn gewone dingen. Maar juist die gewone dingen waren voor ons jarenlang niet mogelijk. En het effect ervan is groot. We lachen meer samen. We praten meer en anders. We voelen ons weer partners, niet alleen ouders in de zorgstand.

Die paar uur samen laden ons op. Ze geven ons energie om er daarna weer volledig voor Bram te zijn.

Vertrouwen als basis

Wat Evi zo bijzonder maakt, is het vertrouwen dat ze uitstraalt én waarmaakt. We laten Bram met een supergoed gevoel bij haar achter. Dat is misschien wel het grootste compliment dat je als ouder kunt geven.

Ze weet wanneer ze actief met hem iets kan ondernemen en wanneer het beter is om juist niets te doen. Want ook dat is zorg: aanvoelen dat een dag al intensief genoeg was.

Samen zijn ze al naar de kermis geweest. Een prikkelrijke omgeving, maar met de juiste begeleiding een geweldige ervaring. Ze doen samen boodschappen, bakken of koken lekkere recepten. Ze kijken een film, spelen spelletjes of kletsen gewoon wat.

Ook heeft Evi Bram al eens uit school gehaald en zijn ze al eens naar een trampolinepark en de bioscoop geweest.

Bram en Evi

Misschien wel het allermooiste: Bram vindt het altijd leuk als Evi komt. Hij vraagt soms al van tevoren wanneer ze weer komt. Het betekent dat hij zich veilig voelt. Dat hij zich begrepen voelt. Dat hij zichzelf kan zijn.

Hij weet wat hij aan haar heeft. Ze is duidelijk, rustig en betrouwbaar. Ze neemt hem serieus, zonder hem te overvragen. Ze sluit aan bij zijn belevingswereld en respecteert zijn grenzen.

Voor ons als ouders is dat onbetaalbaar.

Wat Zorgoppas voor ons betekent

Zorgoppas heeft voor ons het verschil gemaakt tussen “overleven” en “leven”. Niet doordat onze zorgen verdwenen zijn, maar doordat we er niet meer alleen voor staan.

Een zorgoppas is niet zomaar een oppas. Het is iemand met kennis, ervaring en vooral de juiste houding. Iemand die begrijpt dat zorg maatwerk is. Dat elk kind anders is. Elk gezin anders.

Dankzij Zorgoppas vonden wij iemand die past bij ons gezin, bij Bram en bij onze situatie en die het langer volhoudt dan een paar maanden. Iemand die niet alleen zorgt, maar ook verbindt.

Ruimte en rust

De ruimte die Evi ons geeft, werkt door in alles. In ons ouderschap. In onze relatie. In de sfeer in huis. Meer in balans.

We durven weer vooruit te kijken. Dingen te plannen. Te zeggen: ja, dat kunnen we doen, want Evi is er

Dat klinkt misschien klein, maar voor ons is het groots.

Dankbaarheid

We zijn Evi enorm dankbaar voor haar goede zorgen. Voor haar betrokkenheid, haar professionaliteit en haar warmte. En we zijn Zorgoppas dankbaar dat zij deze verbinding mogelijk hebben gemaakt.

Voor gezinnen zoals het onze is goede zorg geen luxe, maar een noodzaak. En wanneer die zorg met zoveel aandacht en menselijkheid wordt geboden, maakt dat een wereld van verschil.

Tot slot

Als we één ding hebben geleerd, is het dit: goed voor jezelf zorgen als ouder is geen egoïsme. Het is noodzakelijk. Zeker wanneer je zorgt voor een kind met extra behoeften.

Dankzij Evi hebben wij weer even ruimte om man en vrouw te zijn. En daardoor kunnen we er weer met volle aandacht zijn voor Bram.

En dat is misschien wel het grootste cadeau dat een zorgoppas kan geven.